Spalony wówczas kościół odbudowano, ale i ten spłonął podczas wielkiego pożaru 8 listopada 1789 roku. Staraniem i kosztem ks. proboszcza Odona Kontenowicza przystąpiono we wrześniu 1791 r. do budowy nowgo, istniejącego do dziś kościoła. Kościół parafialny pw. św. Jakuba St. Ap. został zbudowany w latach 1791 - 1797. Zlokalizowany jest na cyplu wysokiej terasy rzeki, stanowiącym kulminację w stosunku do otaczającego go terenu, w miejscu poprzednich tuchowskich świątyń, niedaleko na północ od rynku. Jest centralną i najwyższą budowlą lewobrzeżnego Tuchowa. Jest murowany i orientowany. Nawa główna, o wysokości sklepienia 15 metrów, została zbudowana zasadniczo na rzucie prostokąta i zakończona ze strony wschodniej półokrągłą absydą, która zamyka prezbiterium, a od strony zachodniej - wieżą, zwieńczoną późnobarokowym hełmem, na którym umieszczono - jak podaje kronika parafialna - "gałę miedzianą, środkiem na pół łokcia dookoła wyzłacaną. Krzyż na gałce żelazny, wyzłacany cały". Do nawy dobudowano dwie boczne kaplice, tak że kościół robi wrażenie bazyliki trójnawowej, odznaczającej się harmonijną architekturą i należy do najlepszych w Polsce przykładów kościołów w stylu późnobarokowym. Przy prezbiterium od strony północnej znajduje się zakrystia ze skarbcem na piętrze, a od strony południowej - sale katechetyczne, dobudowane podczas ostatniego (...) remontu kościoła. Dach siodłowy pierwotnie pokryty był gontami (podobnie jak wieża), później dachówką, a obecnie blachą miedzianą. Świątynia i cmentarz przykościelny otoczone są murem. Kościół ten został poświęcony w 1797 roku przez pierwszego biskupa tarnowskiego Floriana Janowskiego. Po ukończeniu wszystkich prac budowlanych i wyposażeniu kościoła dokonano konsekracji w 1803 roku.
Wnętrze kościoła nakryte jest sklepieniem żaglastym, a ściany nawy głównej podzielone 16 pilastrami o rokokowych głowicach. Z każdej strony nawy głównej znajdują się po 4 okna, a w 5 z nich są witraże. W świątyni znajdują się cenne zabytki. Centralne miejsce wśród nich zajmuje rokokowy ołtarz główny, wykonany przez artystę krakowskiego Józefa Brzostowskiego, a poświęcony 31 lipca 1864 roku w dzień odpustu parafialnego. Ustawiony jest przy ścianie półkoliście zamkniętego prezbiterium. Składa się z podstawy, retabulum i zwieńczenia. Podstawa jest wysoka, bogato profilowana, cofnięta w części środkowej, gdzie ustawiona jest mensa, a na niej piętrowe tabernakulum zwieńczone barankiem spoczywającym na księdze. Centralną część kolumnowego retabulum zajmuje głęboka wnęka z rzeźbionym w drzewie barokowym wizerunkiem cierpiącego i konającego Chrystusa na krzyżu. Krucyfiks ten znajdował się w poprzednim kościele i został uratowany z wielkiego pożaru. Jest to szczególny dar, a coraz to większa rzesza wiernych, nie tylko z naszej parafii, darzy konającego Zbawcę wielką czcią i nabożeństwem. Świadczą o tym darowane wota oraz liczne ustne świadectwa. Wydaje się, że śmiało można tu mówić o ugruntowanym, rozwijającym się kulcie pasyjnym. Przemawia również za tym cześć, jaką wierni otaczają znajdującą się w kaplicy figurę upadającego pod krzyżem Chrystusa.